Desde que entré en esto de los blogs, y me aficioné no sólo a escribir si no también a leerlos, me he llevado agradables sorpresas, pero alguna que otra decepción. Si, decepción y en mayúsculas, está claro que si te equivocas y queda escrito alguien te lo puede recordar con más o menos elegancia, yo en mi caso no tengo ningún problema en reconocer mis errores y pedir disculpas si es necesario.
Ahora bien, escribes en tu blog y alguien te deja un comentario apercibiéndote de un error que has cometido, y tu reacción es modificar el post y utilizar ese comentario (que lógicamente ya no tiene sentido) en contra de quien lo ha hecho, me parece cuando menos rastrero y de un mal gusto imperdonable.
Como a todo intento buscarle una explicación, quiero pensar que probablemente sea debido a un exceso de nerviosismo, nerviosismo político, ya que de eso hablaba el citado post, pero creo que ni eso justifica tan cochambre estilo.
Podría reproducir, enlazar o incluso pegar capturas de pantalla, pero creo que no vale la pena perder ni un minuto más con este tema, seguiré leyendo blogs y disfrutando con algunos que son verdaderas joyas, como las que se pueden enlazar en mi blogroll.
No related posts.


[...] This post was mentioned on Twitter by martuchi, Cristina Trias and Mafena, Quim Loras. Quim Loras said: Dignidad – http://sl.ly/cd46e (via @quimloras) [...]
Oido cocina!!!! i com també es diu A buen entendedor, le sobran las palabras. El mal està en trobar el que realment tingui capacitat d'entendre. Segueix així, ànims.
Hola Quim. Estic completament en linia amb el teu post. Jo també soc dels que creu que es pot defensar un missatge sense caure en conductes anem a dir de "moral relaxada". Ara be, ja saps que moltes persones en 2.0 no son més que un reflexe del que son a 1.0 i en molts casos, portats a l'extrem ja que darrera d'un teclat els hi resulta més fàcil fer-se els valents.
Ànims!!!